Dating damdamin

Nakinig siya sa akin, at ngayon, sa paglingon ko sa pangyayaring iyo’y nagtataka ako kung paanong napigil niya ang paghalakhak sa gayong kamusmos na bagay. Pinuno siya ng maririkit na guni-guni ang aming isipan at ng mga tunog ang aming pandinig at natutuhan naming unti-inti ang kagandahan ng buhay.Ngunit, siya’y nakinig nang buong pagkaunawa, at alam ko na ang pagmamalasakit niya’y tunay na matapat. Ang panukalang naghihiwalay sa amin ay natatanaw na nang bigla akong makaalala. Bawat aralin naming sa anitikan ay naging isang pagtighaw sa kauhawan naming sa kagandahan at ako’y humanga.At ngayon, ilang araw lamang ang nakararaan buhat nang mabalitaan ko ang tungkol sa pagpanaw ng manggagamot na iyon.Ang ama ng batang iyong marahil ay magiging isang manggagamot din baling araw, ay namatay at naburol ng dalawang gabi at dalawang araw sa isan bahay na hindi siyang tirahan ni Mabuti at ng kanyang anak. Sa hubad na katotohanan niyon at sa buong kalupitan niyon ay naunawaan ko ang lahat. Magmula ng pumasok sa kumbento si Maria, nanirahan na si Padre Damaso sa Maynila.Walang pag-aalinlangan ang lahat ng bagay at pangarap niyang maririkit ay nakapaligid sa batang iyon. Ang paglaki nang mga pangarap niyon, ang nabubuong layunin niyon sa buhay.Minsan, tila hindi namamalayang nakapagpapahayag ang aming guro ng isang pangamba ang pagkatakot niyang baka siya hindi umabot sa matatayog na pangarap ng kanyang anak.Matitiyak ko noong may isang bagay ngang malisya sa buhay niya. At habang nakaupo ako sa aking luklukan, may dalawang dipa lamang ang layo sa kanya, kumirot ang puso ko sa pagnanasang lumapit sa kanya, tanganan ang kanyang mga kamay gaya ng gingawa niya nang hapong iyon sa sulok ng silid-aklatan, at hilinging magbukas ng dibdib sa akin.

Mabuti, at ngayon, magsimula sa ating aralin…” Natiyak ko noon, gaya ng pagkakatiyak ko ngayon na hindi akin ang pangungusap na iyon, ni sa aking mga pagsasalita, ni sa aking mga pagsusulat.

Napatda ako na napaupong bigla sa katapat na luklukan. naparito ako upang umiyak din.” Hindi ako nakapangusap sa katapatang naulinig ko sa kanyang tinig. Maya-maya pa’y nakita ko ang bahagyang ngiti sa kanyang labi. ” Tumawa siya ng marahan at inulit ang mga salitang iyon; “ang sulok na iyon na … nating dalawa.” Nawala ang marahang halakhak sa kanyang tinig: “sana’y masabi ko sa iyo, ngunit… Hinuhulaan ko kung nagtutungo pa siya roon, sa aming sulok na iyong… At sapagkat natuklasan ko ang katotohanang iyon tungkol sa kanya, nagsimula akong magmasid, maghintay ng mga bakas ng kapaitan sa kanyang sinasabi.

Tinanganan niya ang aking mga kamay at narinig ko na klamang ang tinig sa pagtatapat sa suliraning sa palagay ko noo’y siya nang pinakamabigat. Ngunit, sa tuwina, kasayahan, pananalig, pag-asa ang taglay niya sa aming silid-aralan.

at natulala Sa iyong mga iniasal Sinong di mabibigla Sinong mag-aakala Damdamin mo pala Sa akin ay hindi na tulad ng Dating damdamin Puno ng paglalambing Akala ko'y hanggang wakas Ang pag-ibig mo sa akin Ngunit ngayon Hindi na naririnig Ang 'mahal kita'y' hindi na binanbaggit Paano ko ba haharapin At matatanggap ito Kung ikaw nga ay hindi na Ang dating mahal ko Sinong di mabibigla Sinong mag-aakala Damdamin mo pala Sa akin ay hindi na tulad ng Dating damdamin Puno ng paglalambing Akala ko'y hanggang wakas Ang pag-ibig mo sa akin Ngunit ngayon Hindi na naririnig Ang 'mahal kita'y' hindi na binanbaggit Ooh...

Ngunit sinasabi nilang naroroon pa siya sa dating pinagtuturuan, sa walang pintang paaralang una kong kinakitaan ng sa kanya. Siya’y tinatawag naming lahat na si Mabuti kung siya’y nakatalikod. Noo’y magtatakipsilim na at maliban sa pabugsu-bugsong hiyawan ng mga nagsisipanood sa pagsasanay ng mga manlalaro ng paaralan, ang buong paligid ay tahimik na.

Leave a Reply